’s Nachts alarmeren: niet wachten tot morgen!

30/10/2017

Onze alarmcentrale volgt meldingen op van personenalarmering door heel Nederland. Dagelijks voeren wij de meest uiteenlopende gesprekken, variërend van echte noodoproepen tot alarmknoppen die per ongeluk of zelfs ongemerkt zijn ingedrukt. Op afstand maken we heel wat mee, maar sommige verhalen maken extra veel indruk. Zoals het verhaal van mevrouw Mandigers uit Groesbeek. 

Tineke Mandigers (68): “Het gebeurde op een zondagavond in oktober. Ik was die dag bij mijn dochter op visite geweest en lag voor mijn doen laat in bed. Rond drie uur werd ik wakker. Ik stond op om naar het toilet te gaan, maar eenmaal op de gang voelde ik me duizelig worden. Het volgende moment lag ik op de grond”.

Geluk bij een ongeluk
Mevrouw Mandigers had geen idee hoe lang ze al op de grond lag. Wel voelde ze een hevige pijn in haar heup. Zelf overeind komen lukte niet. Gelukkig droeg ze haar alarmzender om haar hals.

Niet nodig
“Ik had wel door dat ik hulp nodig had, maar zag ook dat het buiten nog donker was. Mijn dochter is mijn eerste contactpersoon. Ze woont op een kwartiertje rijden bij mij vandaan, heeft een drukke baan en drie kleine kinderen. Ik vond het niet nodig dat ze voor mij uit bed werd gebeld. Daarom heb ik gewacht met alarm slaan tot het buiten licht werd.”

Alsnog
Uiteindelijk was het rond half acht in de ochtend dat mevrouw alsnog de alarmknop indrukte. Angela, telefoniste op de alarmcentrale, reageerde op die melding. “Ik vroeg zoals altijd of alles in orde was met mevrouw, maar hoorde haar bijna niet. Haar stem klonk heel zacht. Het was duidelijk dat ze veel pijn had”, vertelt Angela aangedaan.

Bezwaard
“Mevrouw vertelde dat ze gevallen was en niet overeind kon komen. Daarop heb ik de eerste contactpersoon en de ambulance gebeld. Vervolgens heb ik de lijn open gehouden om met mevrouw in gesprek te blijven. Zo kwam ik tot de ontdekking dat ze waarschijnlijk al enkele uren op de grond lag. Dat vond ik zo erg. We maken het helaas vaker mee dat mensen zich bezwaard voelen ’s nachts te alarmeren, bang om iemand tot last te zijn.”

Op mijn donder
Mevrouw Mandigers vertelt: “De telefoniste was zo lief. Ze leefde ontzettend mee en vond het erg voor mij dat ik al die tijd zonder hulp had gezeten. Toen even later mijn dochter kwam, kreeg ik van haar ook nog eens op mijn donder. Ze zei: ‘Ik kom liever vijf keer voor niets ’s nachts mijn bed uit dan dat ik je één keer zo aantref. Je hebt dat personenalarm toch niet voor niets?’ Daar heeft ze natuurlijk helemaal gelijk in.”

Dag en nacht
Uiteindelijk is mevrouw met de ambulance naar het ziekenhuis vervoerd met een gebroken heup. Na een operatie en een week in het ziekenhuis, is ze intussen weer thuis. Angela: “Ik ben er vrij zeker van dat ze een volgende keer direct alarm zal slaan. Ik hoop het van harte. We zijn er ten slotte niet voor niets dag en nacht.”