“Normaal zou ik tot 12 uur in bed zijn gebleven”

04/03/2019

De band tussen grootouders en kleinkinderen is vaak heel intens. Zelfs als die kleinkinderen uit huis gaan en minder tijd hebben voor hun opa of oma. Dat geldt ook voor Jorrit (21), student Bedrijfskunde. Tijdens een weekend bij zijn ouders vond hij bij toeval zijn oma na een valpartij. 

“Mijn oma woont schuin tegenover mijn ouders”, vertelt Jorrit. “Dat was al zo toen wij klein waren. Als kind ging ik er elke middag een boterham eten. Waarschijnlijk hebben we daardoor zo’n goede band opgebouwd.”

Inmiddels is oma de tachtig gepasseerd. Enkele jaren terug overleed haar man. Sindsdien woont ze alleen, maar nog altijd zelfstandig. Mede dankzij de zorgzame nabijheid van haar dochter en schoonzoon. 

Met de tijd mee
“Sinds twee jaar zijn mijn zus en ik allebei het huis uit. Dat was wel een moeilijke tijd voor oma, ook omdat opa in die periode overleed. Gelukkig gaat ze wel met haar tijd mee. Ze heeft zelfs een smartphone waarmee ze ons ons regelmatig appjes stuurt.”  

Het was de smartphone die ervoor zorgde dat Jorrit die bewuste zaterdagochtend naar zijn oma ging. De avond ervoor was hij thuisgekomen voor het weekend. “Mama was die ochtend op bezoek bij een jarige vriendin. Ik lag in bed en had geen reden om op te staan. Zoals meestal op zaterdag.” 

Geen antwoord
“Oma en ik spelen regelmatig Wordfeud”, vertelt Jorrit verder. “Dat gaat soms hard tegen hard. Op vrijdagavond had ik haar afgetroefd met een driedubbele woordwaarde. Oma is een steengoede puzzelaar en bovendien heel competitief, dus ik wist zeker dat ze het er niet bij zou laten zitten. Maar er kwam die avond geen antwoord.” 

Jorrit nam als vanzelfsprekend aan dat zijn oma al naar bed was. Maar toen ze de volgende ochtend nog niet gereageerd had, bekroop hem het gevoel dat er misschien toch iets mis was. 

“Heel raar, want hoe vaak gebeurt het niet dat je langer op antwoord moet wachten? Maar ik was toch in de buurt en dacht: laat ik even gaan kijken.” Jorrit kleedde zich aan en stak de straat over naar het huis van zijn oma. Daar vond hij haar op de overloop. Ze was ’s nachts gevallen toen ze naar het toilet was geweest en kon niet meer zelf overeind komen.

Flink geschrokken
“Ik schrok me echt rot! Heel even dacht ik dat ze dood was, maar gelukkig bewoog ze toen ze me hoorde. Ze herkende mij meteen en was zo blij om me te zien!”

Behalve een blauw gezicht en een gekneusde elleboog hield de oma van Jorrit gelukkig niks ernstigs over aan haar val. Wel liet ze diezelfde week nog een personenalarm installeren. Dat stelt de familie èn oma gerust. “Ik heb haar laten beloven dat ze de halszender dag en nacht draagt”, aldus Jorrit.