“In eerste instantie wilde ze er niets van weten”

15/07/2017

Mijn moeder is een zelfstandige vrouw, altijd al geweest. Toen mijn vader plotseling overleed, heeft ze een moeilijke periode gehad, maar na een paar maanden pakte ze haar leven weer op. Haar grootste hobby is haar tuin, waar ze sierkippen heeft rondlopen. Bij kinderen uit de buurt staat ze bekend als ‘oma kippetjes’.

Uren alleen
Ik ben heel blij dat ze zichzelf zo goed redt, maar toch maak ik me soms zorgen. Ten slotte woont ze alleen, op een halfuur rijden bij mij vandaan. Overdag is ze veel onder de mensen maar ’s avonds ziet ze niemand meer. Als haar dan iets overkomt, is ze uren alleen voor iemand haar mist. Ik moet er niet aan denken dat ik haar ooit vind…

Geen gehoor
Laatst belde ik haar rond etenstijd: geen gehoor. Dat vond ik vreemd, want ze eet altijd op vaste tijden. Meteen doemden er allerlei rampscenario’s in mijn hoofd op. Dat ze de kippen was gaan voeren en was uitgegleden. Dat ze al een uur in de tuin lag, buiten bewustzijn of half dood. Met toenemende ongerustheid belde ik haar een halfuur lang om de vijf minuten maar er werd niet opgenomen. Ik stond al met mijn autosleutels in de hand toen de telefoon ging. Mijn moeder aan de lijn, ze had onverwacht visite gekregen en zat met een drankje in de tuin. Oef!

Nog niet aan toe
Mijn reactie was misschien wat overtrokken, maar het maakt me wel duidelijk hoe kwetsbaar mijn moeder is in haar eentje. En hoeveel zorgen ik me daar stiekem over maak. Toen ik dat met haar besprak, reageerde ze eerst afwijzend. Zo oud was ze toch nog niet? En ze wist toch zeker zelf wel wat ze deed? Ik heb het woord ‘personenalarm’ niet eens laten vallen, maar ze was er duidelijk nog niet aan toe.

Sterke argumenten
Een paar weken later probeerde ik het nog eens. Dit keer beter voorbereid, met duidelijke argumenten. Ik wilde niet dat ze zich kwetsbaar zou voelen, maar dat ze zou begrijpen hoe het voor mij was. Ik vertelde haar dat ik me zorgen maakte, en dat het vreselijk zou zijn als ik haar ooit zou vinden. “Je bent me zo dierbaar mam”, zei ik. “Ik wil gewoon dat je veilig bent.” Daarmee leek het ijs gebroken.

Veilig voelen
De gedachte dat ze met een personenalarm altijd iemand kon bereiken, gaf uiteindelijk de doorslag. Want bang om te vallen is ze niet. Maar inbrekers en andere ongenode gasten, daar is ze wel bang voor. En ook dan is een personenalarm een goed hulpmiddel. 

Zelf uitgekozen
Samen hebben we ons in de mogelijkheden verdiept, en nu draagt mijn moeder een polsalarm. Een hele mooie zelfs, want dat bleek voor haar ook erg belangrijk: “Ik verzorg mezelf goed, dus zo’n personenalarm mag best een beetje mooi staan.”