Ervaringsverhaal: hoe ga je het gesprek aan over personenalarmering?

01/12/2019

Maanden liep Emma rond met de gedachte dat haar moeder van 78, alleen op een flatje, toch wel erg kwetsbaar was. Maar het juiste moment om over personenalarmering te beginnen, leek maar niet te komen. Een probleem dat veel kinderen van senioren maar al te goed herkennen, zo bleek achteraf. 

Zelfstandig en bij de tijd
“Mijn moeder is een vitale vrouw”, zo begint Emma haar verhaal. “Maar ze wordt ook een dagje ouder. Zelf ben ik vorig jaar naar een andere stad verhuisd, waardoor ik haar veel minder vaak zie. Dat speelt natuurlijk ook mee”, denkt ze hardop. 

Wat als…?
Onlangs overleed Emma’s oom na een hartstilstand. “Hartproblemen zitten helaas in de familie. Mijn moeder slikt er al jaren medicijnen voor. Maar wat als het mis zou gaan? Zou ze dan haar telefoon bij de hand hebben? Zou ze die nog kunnen gebruiken om hulp in te schakelen? Ik lag echt wakker van dit soort gedachten.”

Onzeker
Keer op keer neemt Emma zich voor het onderwerp aan te kaarten. “Maar als ik dan bij mijn moeder was en we zaten gezellig aan de thee, kon ik het gewoon niet over mijn hart verkrijgen. Bang als ik was om haar onzeker te maken. ”

Hulpvraag 
De oplossing kwam uiteindelijk uit onverwachte hoek. “Tijdens een etentje met een vriendin van vroeger hadden we het over onze ouders. De vader van mijn vriendin Yvonne bleek bij mijn moeder in de flat te wonen. Hij was 75 en had wat probleempjes met zijn gezondheid. Mijn vriendin maakte zich – net als ik – regelmatig zorgen. Al pratende kwamen we op het idee het onderwerp tegelijkertijd aan te kaarten, maar dan als hulpvraag voor de ander. 

Yvonne zou haar vader vragen contactpersoon te zijn voor mijn moeder, en andersom. Dat maakte de weg vrij om aan mijn moeder voor te stellen zelf ook een personenalarm te nemen en de vader van Yvonne als contactpersoon te vragen.” 

Opgebiecht 
Zo gezegd, zo gedaan. Na wat uitleg waren beide ouders graag bereid contactpersoon te zijn. Inmiddels hebben ze kennis gemaakt en sleutels uitgewisseld. Dat gebeurde tijdens een gezellig koffiemomentje waar ook de beide vriendinnen bij aanwezig waren. “Toen hebben we opgebiecht hoe de vork echt in de steel zat. Gelukkig konden ze er hartelijk om lachen!”

Zowel Emma als haar moeder zijn heel tevreden over het personenalarm. “Achteraf denk ik dat mijn moeder zich zelf ook wel zorgen maakte”, besluit Emma.