Dankzij mijn personeel leef ik nog. Peter Bakermans overleefde een beroerte

17/03/2017

Op een middag ging ik langs bij de heer Bakermans uit Zwolle. Hij is een trouwe klant van onze service en heeft al enkele jaren een personenalarm. Lange tijd maakte hij er nooit gebruik, maar onlangs kwam daar verandering in. Tijdens mijn bezoek vertelde hij zijn aangrijpende verhaal.

 

Dankzij Ron
Peter Bakermans is vrijgezel. Dit overigens naar volle tevredenheid van Peter zelf. Tijdens zijn werkzame leven was hij lange dagen van huis door zijn drukke baan als kraanmachinist. Sinds zijn pensionering vult hij zijn tijd met hobby’s en sociale contacten. Als geboren Zwollenaar heeft hij vrienden en bekenden in de buurt wonen. Enkele van hen staan op de lijst om gebeld te worden als Peter zijn alarmknop gebruikt. Zo kwam het dat Peter, naar eigen zeggen, zijn leven dankt aan zijn vriend Ron.

In een opwelling drukte ik op de knop
“Op een dag in november was ik bezig met wat klusjes in huis, toen ik plotseling een vreemde tinteling voelde in mijn rechter arm”, vertelt Peter. ”Ik had er niet direct last van, maar was er toch niet helemaal gerust op. Ik besloot een koffiepauze te nemen. Eenmaal aan de koffie bleef dat rare gevoel in mijn arm. Toevallig hing de alarmzender naast me aan een handdoekhaakje. In een opwelling besloot ik erop te drukken. Van wat er daarna gebeurd is, herinner ik me niets meer.”  

Niet aanspreekbaar
Ron: “De meldkamer belde dat Peter alarm had gemaakt, en dat ze geen contact met hem kregen. Ik ben meteen naar zijn huis gefietst en heb aangebeld. Peter deed niet open, maar er brandde wel licht en er lag gereedschap op tafel. Met mijn huissleutel ben ik naar binnen gegaan, best spannend. Ik vond ik Peter in de keuken. Hij zat aan tafel maar was niet aanspreekbaar. Er was duidelijk iets helemaal mis. Via het alarmkastje hoorde ik de telefoniste van de alarmcentrale vragen of alles in orde was. Toen ik vertelde hoe Peter erbij zat heeft ze meteen 112 gebeld.”

Emotioneel
Gelukkig was de ambulance er in een paar minuten. Peter is naar het ziekenhuis gebracht, waar al snel duidelijk werd dat hij een beroerte had gehad. Peter: “Aan de dagen erna heb ik geen enkele herinnering. Pas de vierde dag in het ziekenhuis kwam ik weer een beetje tot mezelf. Ik had last van uitvalsverschijnselen aan de rechterzijde van mijn lichaam, maar dankzij de snelle komst van Ron en het ingrijpen door de ambulancebroeders herstel ik redelijk goed. Het was heel emotioneel om Ron weer te zien, en met hem te praten over wat er is gebeurd. Hij heeft echt mijn leven gered.”

Leermoment
Ron zelf is heel bescheiden over zijn rol als alarmopvolger: “Peter heeft vooral zichzelf gered door tijdig op die knop te drukken. Had hij dat niet gedaan, dan was hij er misschien nu niet meer geweest. In elk geval waren de gevolgen dan veel ernstiger geweest.” Ook Peter realiseert zich dat zijn personenalarm zijn redding was: “Door puur toeval had ik de alarmknop op het juiste moment binnen handbereik. Daar heb ik wel van geleerd. Voortaan draag ik de alarmknop, zoals het bedoeld is, om mijn hals. En als ik me even niet goed voel, druk ik wéér op die knop. Dankzij mijn personenalarm kan ik mijn oude leven weer oppakken, en daar ben ik ontzettend dankbaar voor.